Afscheid van Barrie Kosky als directeur van de Komische Oper Berlin

Bühne gratis, Spotlight en, Claudia Roth – in de kleine zwarte jurk – stort zich in de onontkoombare snoepstorm, de techniek om aandacht te schenken die ze op zichzelf heeft uitgeprobeerd (we herinneren ons Volker Beck en een van de woorden van het jaar 2012): “Lieve Barrie. . . Ik hou van jullie allemaal!” Ze kwam “oprechte woorden” tot Barrie Kosky spreken, “niet als afscheid, nee, dat zouden we helemaal niet accepteren”, maar om te bedanken voor de muziek en het bewijs, “waarvoor het is een genoegen om met je te zingen, spelen en optreden”. Dat was (let op, de staatssecretaris voor Cultuur positioneert zich) “echt grote opera, dat gaat voor mij voor echt grote bioscoop”.

In het jaar van de snoepstorm werd de Australische regisseur Barrie Kosky – zelfbeschrijving: “homo-joodse kangoeroe” – artistiek directeur van de Komische Oper Berlin. Nu zijn huis op het punt staat een omvangrijke en onberekenbaar lange renovatiefase te ondergaan, draagt ​​hij zijn functie over aan de dubbele leiding van Susanne Moser en Philip Bröking.

Een zegen voor de Komische Oper

Kosky was een zegen voor de Komische Oper. Hij nam het huis over met een bezettingsgraad van nog geen zeventig procent, tegenwoordig ligt dat rond de negentig procent. Van een opera waar egoïstische regisseurs het publiek en zelfs een algemene muziekregisseur hadden weggejaagd, maakte Kosky een familieopera – “één voor allen” – met sensueel, meestal slim, zeer professioneel en altijd vermakelijk theater.

Zijn afscheidsproductie, “Barrie Kosky’s All-Singing, All-Dancing Yiddish Revue”, is precies dat weer: entertainment in tonaal weelderige arrangementen van Adam Benzwi, met kostuums van Klaus Bruns, die niet gierig zijn met pailletten, strass steentjes en struisvogelveren, en choreografieën van Otto Pichler, die gebarentaal op de muziek zette en onverwachte bewegingsgrappen plaagde uit de snitten en ontwerpen van de kostuums (laten we de gestreepte klokbodems maar laten wapperen).

De muziek brult, fluistert en raakt het hart: Scene from


De muziek brult, fluistert en raakt het hart: Scene uit “Barrie Kosky’s All-Singing, All-Dancing Yiddish Revue” met het dansensemble en Ruth Brauer-Kvam (midden).
:


Afbeelding: dpa


De muziek brult, fluistert en raakt het hart: de prachtige Sovjet-dooihit “Podmoskownyje Wetschera” is verkrijgbaar als Jiddische coverversie “Bloye nekht fun Tel Aviv”. “Theater is een droomfabriek”, zegt Kosky in zijn kleurrijke Duits, “Theater is geen realiteit, het gaat dieper, het is een raadselachtig sjamanistisch wonder.”

En hij houdt vast aan dit wonder, te midden van oorlog en pandemie. “We moeten allemaal een beetje meschugge zijn om niet helemaal farrigt te worden”, zegt zijn recensie. Een oude Joodse grap zegt: “Als een festival voorbij is, gaan de Engelsen gewoon, maar ze nemen geen afscheid. De Joden daarentegen zeggen vaarwel, maar gaan gewoon niet.” Barrie Kosky nam in het Joods afscheid: hij blijft als huisregisseur bij de Komische Oper.

Leave a Reply

Your email address will not be published.