De Toten Hosen in het Olympisch Stadion van München: zo was het concert – München

Was het maar zo makkelijk! Maar er is een tv-toren, verlicht in blauw en geel. Je kunt hem de hele avond zien, je kunt hem alleen verbergen voor de voorste golfbreker als de podiumconstructie in het Olympisch Stadion het weidse uitzicht over het geheel dekt. Het is een herinnering aan de realiteit die uittorent boven de magie van de cabines. En de muzikanten van alle drie de bands kennen het eigenaardige van de situatie, aan de ene kant feesten met alle macht, terwijl aan de andere kant het vage gevoel slechts moeizaam wordt gecompenseerd door bier, merchandise en muziek dat er iets naar beneden gaat .

De aankondigingsmantra van de avond is dan ook dankbaarheid, verbroedering, de wederopstanding uit de beperkte ruimte van de consumptiebeschaving in vreemde tijden. Eindelijk terug! Mag weer vieren! Hier bij jou, in het vredige München, als de wereld elders in de problemen zit! En wanneer zoveel discoursen het ontspannen en vertoeven in de bedwelmende kring van gelijkgestemde mensen in de weg staan. Zo is er de kwestie van duurzaamheid, die tegenover een mega-energetisch evenement als een stadiontour staat en getemperd wordt door correcte partners die zich inzetten voor schoon water of de opvang van vluchtelingen. Een leuk spannend onderwerp is ook de mannelijke competitie van de vergrijzende rockmuziek, helemaal niet opportuun in de zin van de diverse gelijkheid van nu.

Pathos, drinken, vriendschap, voetbal: het beproefde testosteronkwartet van feelgood-opties – ook het concert in het Olympisch Stadion leefde ervan.

(Foto: Robert Haas)

Maar als je de hele fan van tegenargumenten opent, besef je hoe soeverein De dode broek bij het omgaan met de claims die van hen zijn gemaakt als een van de langstzittende supergroepen in de Duitse rockmuziek opgevoed worden. Je bent in de rol van het tegenstrijdige gegroeid en bent erin geslaagd je grotendeels zonder ironie aan te passen. Toen ze als Düsseldorfse jongenscombo het podium betreden met de eerste acht lompe nummers en een louche outfit, was de punk eigenlijk al door. Ze beweerden het toch. Alcohol werd nog steeds als een cultureel bezit beschouwd en de Hosen schreven dwaze drinkhymnen als reactie op de spookachtige schnaps van het economische wonder.

Toen het anti-nucleaire geweten zich verzamelde op het podium in Burglengenfeld, waren ze samen met de Biermösl Blosn uiteindelijk de enige echte linkse politiek doorweekte punkers op het WAnsinns Festival. Ze raakten in de knoop met Uli Hoeneß toen hij nog de doge van het binnenlandse voetbal was en steunden Fortuna Düsseldorf met concertdonaties lang voordat de underdogflirt in St. Pauli-gewaad in zwang raakte. Dus de Toten Hosen hebben heel wat gelijk gekregen zonder gezichtsverlies te lijden in zaken en marketing, en daarom kunnen ze oogsten zonder na te denken over de pensioenleeftijd van gedomesticeerde punk.

Het geluid is uitstekend, de show subtiel spectaculair

Haar programma omvat alle fasen, “Everybody Says That” ontmoet “Bonnie & Clyde”, “Old Fever” ontmoet “Get Up When You’re Down”, “All for Love” ontmoet “Here Comes Alex”, dat maakt talrijke bierpullen vliegen voor de twee blokken toegiften. Campino slaagt erin te flirten met de mythen, trakteert zichzelf nog een laatste keer op de originele versie van “Wort zum Sonntag” vier dagen voor zijn mijlpaalverjaardag, voordat hij de vision age in het lied moet verhogen naar 70. De hele band, ontketend geïntroduceerd als een rijdende cowboybende in de video openingstitels op breedbeeld, omringt zich met de aura van de een beetje luid en met kleine ontsnappingen zoals de schedel en gekruiste knekels spelend op de elektrische bas, maar door en door eerlijke mannenclub uit het midden van de rockende samenleving .

Het geluid is uitstekend, als de gitaarborden het toelaten, de show is discreet spectaculair met veel video achter de muzikanten, een beetje vuurwerk en een volledige songmarathon van twee uur van compact gearrangeerde stukken. Er wordt veel gezongen, veel geschreeuwd en geknuffeld in het publiek. Op het einde dan in het tweede blok met toegiften weer pathos, drinken, vriendschap, voetbal, het beproefde testosteronkwartet van feelgood-opties. Het had veel potentieel om te drijven.

(Foto: Robert Haas)

En toch echt spelen Fijne room visfiletwie samen met de party rockers Donots op de tweede plaats voor Toten Hosen, het nummer dat in muziek het smeulende gevoel van machteloosheid vastlegt dat al minstens twee jaar achterin, beneden, op de loer ligt. Hij heeft een jongere uitstraling, en hoewel hij sympathiseert met het louterende gedreun van andere nummers van de band, heeft hij een veel meer nuchtere sfeer die past bij de kleuren van de Olympische Toren. Als laatste stuk, voordat de roadies het podium voor de Düsseldorfers optimaliseerden, zingt Feine Sahne Fischfilet “Komplett imassa”.

Leave a Reply

Your email address will not be published.