ECB en Christine Lagarde: Mario Draghi’s lange schaduw

EHerinneringen aan het legendarische optreden van Mario Draghi, bijna precies tien jaar geleden, werden gewekt toen de… Europese centrale bank meldde woensdag over een vergadering van de Centrale Bankraad die op korte termijn was belegd. Net als bij de eerste eurocrisis waren de obligatierendementen in perifere landen voorheen fors gestegen. En net zoals Hans-Werner Sinn, toenmalig voorzitter van het Ifo Instituut, de Cassandra schonk in de eerste eurocrisis, zo werd woensdag zijn opvolger Clemens Fuest met een sombere prognose geciteerd: “Wat hier gebeurt is duidelijk: dat is het van de eurocrisis.”

Is het weer zover? Dat lijkt me niet veilig. Het is waar dat het denken van de Europese Centrale Bank nog steeds sterk is sinds haar ambtstermijn Draghi’s gevormd. En dus bereidt Christine Lagarde zich voor om te proberen het uitbreken van een nieuwe eurocrisis te voorkomen met vergelijkbare middelen als waarmee Draghi de eerste eurocrisis van najaar 2012 in bedwang hield.

Lagardes Het probleem is de dramatische verandering in de omgeving. Toen Draghi de stabilisatie van de eurozone centraal stelde in het optreden van de Europese Centrale Bank, speelde inflatie geen significante rol. De voorspellingen, niet in de laatste plaats uit Duitsland, dat het expansieve beleid in de nasleep van de grote financiële crisis van 2008/2009 tot hoge inflatie zou leiden, bleken niet juist te zijn.

“En geloof me, het zal genoeg zijn”

Aan de andere kant verplicht een inflatie van ongeveer 8 procent een ECB, die zich aan haar mandaat houdt, om haar acties uitsluitend te richten op het herstel van de monetaire stabiliteit. Pogingen om de muntunie te stabiliseren met methoden à la Draghi zouden in het ergste geval zelfs het veiligstellen van prijsstabiliteit kunnen dwarsbomen. Desalniettemin vindt de ECB het moeilijk om moedig uit de schaduw te treden van haar machtigste president tot nu toe, die haar nog steeds zwaar weegt.

Het is dus de moeite waard om terug te kijken. Toen Mario Draghi op 26 juli 2012 deelnam aan een paneldiscussie in Lancaster House in Londen als onderdeel van een conferentie van hoog kaliber, hingen er zware wolken boven de Eurozone. Het wantrouwen van veel beleggers ten aanzien van de kredietwaardigheid van eurolidstaten met een hoge schuldenlast deed ernstige twijfels rijzen over de toekomstige levensvatbaarheid van de Europese Monetaire Unie. De sterk stijgende rendementen op Zuid-Europese staatsobligaties weerspiegelden de vrees dat de monetaire unie zou instorten. Alle pogingen van regeringen om het vertrouwen in de euro te herstellen waren mislukt.

Toen Draghi op de conferentie in Londen het woord nam voor een korte bijdrage, had hij zijn publiek aanvankelijk weinig te bieden. Toen vielen, vrijwel naadloos, de legendarische woorden, die geenszins geïmproviseerd waren maar wekenlang waren voorbereid, na ongeveer zeven minuten. U bent allang de financiële geschiedenis ingegaan: “Vandaag wil ik u nog een boodschap overbrengen. Binnen ons mandaat, binnen ons mandaat, is de ECB bereid alles te doen wat nodig is om de euro te behouden.” Na een korte artistieke pauze vervolgde Draghi: “En geloof me, het zal genoeg zijn.” Onder de aanwezigen won niet alleen Christine Lagarde, die destijds directeur was van de Internationaal Monetair Fonds het bijwonen van de conferentie kreeg spontaan de indruk dat Draghi’s vonnissen een blijvende impact zouden kunnen hebben op de toekomst van de monetaire unie.

Leave a Reply

Your email address will not be published.