Een geweldig duo: ’64 Chrysler New Yorker vs. Dodge Charger Hellcat

Een geweldig duo
64er Chrysler New Yorker vs. Dodge Charger Hellcat

In de afgelopen decennia heeft de Chrysler Group een aantal uitzonderlijke limousines gehad. De zoektocht naar het historische model voor de Dodge Charger Hellcat leidt tot een Chrysler New Yorker uit 1964 met een cilinderinhoud van 6,8 liter. Maar het volume van het drijfgas is net zo vergelijkbaar als het karakter anders is.

Een indicatie dat we in bijzondere tijden leven, is wanneer de nieuwe auto niet meer eigentijds aanvoelt bij het vergelijken van een huidig ​​voertuig met een historisch voertuig. De achtcilinder zal nog een aantal jaren leverbaar zijn, maar het is twijfelachtig of dat in de vorm van de Charger Hellcat zal zijn. Een niet-geëlektrificeerd verplaatsingsmonster woedt daar, en alsof dat nog niet genoeg is: de compressor maakt ook van de zespunts twee een prestatiemonster. Als je naar Dodge-baas Timothy Kuniskis luistert, zullen brute motorprestaties het handelsmerk van Dodge blijven. Maar het zal vrijwel zeker niet uit een achtcilinder komen. Maar laten we dat feit even terzijde schuiven en genieten dat je de Charger Hellcat alsnog kunt kopen.

Alles behalve gewoon

Chrysler_NY_Dodge_Charger_HC_Doppel_HI.jpeg

De Chrysler New Yorker (rechts) is allesbehalve gewoon in de Amerikaanse automobielkosmos.

(Foto: Patrick Broich)

Laten we bijna 60 jaar teruggaan op de tijdlijn. Er waren geen Amerikaanse auto’s op de Duitse markt, grote achtcilindermotoren waren in het buitenland de regel – kleine motoren daarentegen waren de uitzondering. De vergelijkingskandidaat voor deze tekst – een kort verkrijgbare ’64 Chrysler New Yorker, bijgedragen door Auto SL uit Düsseldorf, past goed bij de helse Charger met de toevoeging Hellcat. De Charger heeft echter geen consistente afstamming, omdat de originele Charger een coupé was.

De Chrysler New Yorker met een cilinderinhoud van 6,8 liter is allesbehalve gewoon in de Amerikaanse autokosmos van de jaren zestig. En dus is het een geschikte kandidaat om de ontwikkeling van Amerikaanse sedans van de afgelopen decennia samen met een huidige uitzonderlijke Amerikaanse auto na te bootsen. Zelfs als de achtcilinder zeker op inflatoire wijze werd gebouwd in het land van bijna onbeperkte automogelijkheden, zullen de meeste mensen waarschijnlijk in het reine zijn gekomen met cilinderinhouden van minder dan zes liter. En verrijdbare zuilen met zes potten waren ook niet bepaald zeldzaam op de weg.

De New Yorker is geen atleet

Chrysler_NY_IN.jpeg

Een doorlopende bank en analoge instrumenten bepalen het interieur van de New Yorker.

(Foto: Patrick Broich)

Het wordt al snel duidelijk welke weg de sterke Amerikaanse vierdeurs is ingeslagen: met de hand tegen de magere deurkruk en de knop gedrukt. De deur gaat open, waarachter een doorlopende, zachte zitting is gemonteerd. Het klassieke cijfer acht rommelt in een stabiele stationair. En dan begint het. Dat betekent in alle rust en ongestoord naar de grote motor luisteren en genieten van de boost vanaf de lage toeren. De New Yorker is natuurlijk geen sportieve auto, eerlijk gezegd heb je zelfs moeite om de 5,47 meter lange Ami op de weg te houden met de overdreven toegewijde stuurbekrachtiging.

De in het oog springende gigantische blauwe voering met gouden letters tilt zijn neus op terwijl hij energiek wegtrekt, zoals was en nog steeds het geval is met de eigentijdse luxe voeringen van Crewe. De instrumenten, een mengelmoes van grote en kleine displayschalen, missen de toerenteller. Een geschenk, de 6,8 liter heeft zoveel vermogen en hoeft niet op te toeren. Hij doet het toch maar met tegenzin. Er zijn geen schakelonderbrekingen omdat de drieversnellingsbak de overbrengingsverhouding slechts één of twee keer verandert. Inhalen is gemakkelijk, zelfs met tweeduizend toeren in de hoogste versnelling.

Niets voor de gevoelige

Dodge_Charger_HC_IN.jpeg

Het interieur van de Dodge Charger Hellcat oogt wat ruw, maar past bij het algehele karakter van het voertuig.

(Foto: Patrick Broich)

Tijd om te focussen op de huidige Dodge Charger. Veel keuze is er niet meer als je geïnteresseerd bent in een Amerikaanse achtcilinder sedan. Om precies te zijn, je kunt alleen kiezen tussen de Cadillac CT5-V (zelfs niet verkrijgbaar in dit land) en de Dodge Charger – tijden veranderen. Die laatste benadert de klassieke upper class, althans qua formaat met een uitwendige lengte van 5,11 meter. Ondanks zijn wielbasis van 3,05 meter is de Charger geenszins een ruimtewonder, maar ook hier is hij niet krap, behalve in de stoel. De Charger-stoelen knijpen hun passagiers zo strak dat ze denken dat ze in een raceauto zitten. Zelfs de Hellcat-versie is niets voor gevoelige tienden van een seconde jaagt op complexe tracks. De wijd uit elkaar geplaatste assen vertragen de laterale prestaties van het roofdier.

Stoplichtsprints of dragraces – hiervoor moet de Hellcat geschikt zijn, onder de vier seconden zijn 100 km/u ingesteld. Maar zelfs dat is nog niet zo eenvoudig want de 6,2 liter is eigenlijk te sterk. Verplaatsing kan onvervangbaar zijn, maar wanneer u een supercharger toevoegt, gaat geen loopvlakpatroon lang mee. De 305 Pirelli P-Zero die onder de widebody aan de achterzijde is geplaatst, maakt geen schijn van kans wanneer bijna 900 Newtonmeter koppel hen aanvalt. Tractie is een vreemd woord voor de Charger, althans in het lagere snelheidsbereik.

Dodge_Charger_HC_Motor.jpeg

De 6,2-liter achtcilinder benzinemotor van de Dodge Charger Hellcat levert 717 pk.

(Foto: Patrick Broich)

Zelfs een kleine beweging van het gaspedaal laat de Charger naar voren springen. Vollast daarentegen genereert veel rook en weinig voortstuwing. Het beest krijgt zijn tomeloze koppel pas op de weg boven de 100 km/u. De Dodge is nogal zuinig met zijn upper class gevoel, in plaats daarvan zorgen de ingenieurs voor strakke sportsedan airs en gratie. Het V8-gerommel is hier veel meer aanwezig dan in de New Yorker, met de uitlaatklep open, de achtste brult zo oorverdovend dat men zich moet afvragen of men het kleine zilverkleurige knopje voor de uitlaatbediening durft in te drukken, rekening houdend met eventuele politie cheques.

De dagen zijn geteld

Hoewel prestaties niet belangrijk zijn voor de bejaarde New Yorker, ondanks de overmatige cilinderinhoud, is de grootste momenteel beschikbare V8 US-sedan in de op één na krachtigste supercharged-editie een wilde, ongetemde aangelegenheid die moeiteloos de 300 km/u-grens bereikt. De technici hebben het infotainment behoorlijk afgesteld – er is een goed werkend navigatiesysteem dat ook in de Jeep-producten wordt gebruikt. Bovendien wordt het touchscreen gebruikt om veel voertuigfuncties aan te passen – inclusief enkele rijparameters zoals de schakelstrategie van de achttraps automatische omzetter of het vrijgeven van de volledige 707 paarden. Let je hier niet op of gebruik je de verkeerde sleutel, dan rijd je maar met 500 pk.

Chrysler_NY_Motor.jpeg

De 6,8 lV achtcilinder benzinemotor van de Chrysler New Yorker levert 345 pk, wat indrukwekkend is voor zijn tijd.

(Foto: Patrick Broich)

Chrysler New Yorker en Dodge Charger zijn representatief voor de richting waarin het basiskarakter van de Amerikaanse V8-sedan de afgelopen 60 jaar is geëvolueerd. De ‘roadcruisers’ van de jaren ’60 imponeren vooral met hun elegantie, comfort en bijna artistiek ontworpen, rijk gedetailleerde interieurs, terwijl de overige voorbeelden uit 2022 relatief eenvoudige interieurs hebben, maar een sluwe oude man onder de motorkap zijn. Je jaren zijn geteld. Inkrimping en elektrificatie zullen straks domineren. Dit doet niets af aan de rijprestaties, maar sommige autoliefhebbers zullen het kenmerkende gerommel erg missen.

Leave a Reply

Your email address will not be published.