Gianna Nannini rockt in de Alte Oper Frankfurt

WMuzikanten op tour doen graag roekeloze uitspraken over zich thuis voelen in Duitsland. Het geval van Gianna Nannini is een beetje anders. De nog jeugdige achtenzestigjarige stelt het vast: “Ik vond mijn eigen muzikale identiteit in Duitsland.” Dankzij een visionair, waaronder ook Kraftwerk, Brian Eno, Michael Rother, Ultravox, den Euritmiek en DAF: Conny Plank, die in 1987 jong stierf op 47-jarige leeftijd, geluidstechnicus, geluidsvernieuwer en muziekproducent.

Nannini, Italië’s enige vrouwelijke rockster van wereldklasse, goed voor stevige, ruige rock en zonnige, zuidelijke fotoromantiek, begon in 1976 als een introspectieve singer-songwriter thuis. In 1981 had ze een artistieke openbaring in het vakwerkhuis met het atelier in de voormalige varkensstal in Wolperath bij Keulen: “Onder auspiciën van Conny Plank, mijn synthesizergoeroe, begon ik mijn Italiaanse met Duitse en Europese roots te combineren.” Sterker nog, gedomineerd op Nannini’s uitverkochte concert in Frankfurt’s Alte Oper met het typisch metalen, soms robotachtige Plank-geluid.

Juwelen van de grote disco

De artiest, gekleed in een rood broekpak met een witte zijden blouse, tikt 20 nummers af met een feilloos intacte stem. Met een competente vijfkoppige band achterin slaagt het beste van vier decennia krachtig, zij het een beetje te luid. De Duitse en Italiaanse bezoekers worden meteen enthousiast van de psychedelische progrock van “L’aria sta finendo”, een titel uit het laatste studiowerk tot nu toe, “La differenta” (2019). Als op cue stonden degenen die wilden feesten op van hun stoelen, terwijl in het interieur sommigen van degenen die verder naar achteren zaten richting het podium geduwd. Zonder veel geklets draait de feelgood-machine snel op volle toeren, maar herleeft hij niet, luide hectische klanken worden gevolgd door rustige ballads.

Nannini, summa cum laude afgestudeerd in filosofie en literatuur en al geruime tijd met haar partner en kind in Londen woont, weet precies wanneer ze gas moet geven en op de rem moet trappen. Het warm-koud spel komt ook tot uiting in hun uitgesproken lichaamstaal. Er gaat gemompel door de zaal als ze de autobiografische kernzin “Anima ribelle che si libera” in de slow-motion “Contaminata” uitvoert.

Hoe meer juwelen ze uit haar uitgebreide liedarchief opgraaft, hoe meer de sfeer van een grote disco zich ontvouwt in de Alte Oper. “Primadonna” wordt gevolgd door “Profumo”, “Ragazzo dell’Europa” en “I maschi”. Na “Fotoromanza” stelt Nannini de band voor – wie heeft de klok gedraaid, is het echt zo laat? “America” ​​​​en “Bello e impossibile” mogen niet ontbreken. De “Latin Lover” rockt met heftigheid, opgenomen in 1982 onder auspiciën van Plank en Nannini met het Can-drumicoon Jaki Liebezeit, Annie Lennox en Annette Humpe. De Arrivederci sleept zich in detail voort: vier toegiften gevierd met veel emotie, waaronder “Meravigliosa creatura”, populair uit commercials, en Domenico Modugno’s groenblijvende “Nel blu, dipinto di blu”.

Leave a Reply

Your email address will not be published.