Het Halo-effect – Days Of The Lost



Soundcheck augustus 2022# 1

Vier oude leden van IN VLAMMEN een nieuwe band vormen met Mikael Stanne, belangrijkste sympathisant van DONKERE RUST en achtergrondzanger bij IN-FLAMES-debuut “Maanspanning”? Natuurlijk doet dat stof opwaaien in de scene, maar het roept onvermijdelijk ook hoge verwachtingen op. Of THE HALO EFFECT een reden is waarom Anders Fridén, Björn Gelotte en Co. ineens om de hoek komen kijken met twee singles die behoorlijk sterk Back To The Roots gaan, kan waarschijnlijk niet worden opgehelderd. Uiteindelijk zou dat voor liefhebbers van melodieuze death kunnen betekenen twee albums pure Gothenburg death in een zeer korte tijd. Maar gaat “Days Of The Lost” echt verder waar veel fans het zouden willen, ergens eind jaren negentig?

HET HALO-EFFECT – Geen vervolg uit de jaren negentig

“Shadowminds”, niet alleen de albumopener, maar ook de eerste single, had al vroeg wat dromers moeten wekken. Nee, natuurlijk gaat HET HALO-EFFECT niet verder waar “De narrenrace” stopte in 1996. Mikael Stanne beschrijft het heel treffend in ons interview over het album (dat morgen verschijnt) als hij zegt dat ze probeerden na te denken over het gevoel van de begintijd, maar ondertussen ook 30 jaar ervaring hebben. Dit zie je natuurlijk ook terug in de nummers en in het algemene geluid van “Days Of The Lost”. Laten we dus snel afscheid nemen van onrealistische verwachtingen en ons liever afvragen of THE HALO EFFECT er gewoon in is geslaagd een goed melodieus death album te maken.

Sterker nog, “Shadowminds” doet meer denken aan DARK TRANQUILITY dan IN FLAMES, niet alleen door de zang van Stanne, maar ook door de melodie. Dus het nummer zou op een van de laatste DT-albums niet als een vreemde eend in de bijt hebben geleken, maar het zou daar ongetwijfeld een van de sterke nummers zijn geweest. Maar het titelnummer gaat al een heel andere kant op, de euforische leads doen meteen denken aan IN FLAMES uit het midden van de jaren 2000, vooral aan “Wees duidelijk”. Toch zijn er herinneringen aan Stanne’s hoofdband, of kortom: alle troeven van de melodieuze death steel uit Göteborg komen tot hun recht.

Terwijl in “The Needless End” en “Conditional” de eerder gebruikte elementen weer op verfrissende wijze worden afgewisseld, wordt het vanaf “In Broken Trust” weer echt interessant, omdat Stanne voor het eerst zijn cleane zang uitpakt. Het gitaarduo Strömblad/Engelin geeft het nummer een ongelooflijke drive, die op de laatste DARK TRANQUILITY albums misschien wat te kort was. “Gateways” ontwikkelt zich meteen tot een pakkend deuntje met zijn aangrijpend-dramatische hoofdmelodie en is een van de sterkste die “Days Of The Lost” te bieden heeft. Hetzelfde geldt voor “A Truth Worth Lying For”, want wat Stanne hier oproept in het strak gezongen refrein is gewoon heel groots.

En dan? poeder kwijt? echt niet. “Feel What I Believe” is een ander zeer melodieus feelgood nummer, maar bevat nog steeds veel snel gebons. “Last Of Our Kind” werkt in eerste instantie goed AAN-DE-POORT-Aanbidden voor gastzanger Matt Heafy (TRIVIUM) geeft het nummer een eigen, moderner tintje. “The Most Alone” vertraagt ​​het tempo naar het einde toe, maar het begint weer met riffs en melodieën waar andere bands een moord voor zouden doen.

Laat niets te wensen over – “Days Of The Lost”

Laten we samenvatten wat “Days Of The Lost” niet is: een in 1996 klinkende pure old-school Gothenburg-hommage. Maar waar THE HALO EFFECT zeker in geslaagd is, is een uitstekend melo-death album dat ondanks de ervaring van de betrokken muzikanten fris klinkt. Er is hier gewoon geen ballast, geen gemiddelde vulling. Oké, een grote hit als “Cloud Connected” of “Misery’s Crown” mag dan niet ontbreken, maar verder blijft er weinig te wensen over.

Natuurlijk klinkt “Days Of The Lost” misschien moderner dan velen hadden verwacht, maar ondanks alle euforie mag niet worden vergeten dat alle betrokkenen de afgelopen jaren muziek zijn blijven maken, wat hier natuurlijk ook van invloed was. . De beslissing om zich tijdens de pandemie terug te trekken in de studio en gewoon te schrijven wat goed voelt zonder er een big deal over te maken, wordt weerspiegeld in het geluid van het album en katapulteerde het snel in een zware rotatie. THE HALO EFFECT is erin geslaagd om een ​​melodieus death hoogtepunt van het jaar te creëren die andere bands als eerste moeten overtreffen – en dat zal zeker niet makkelijk worden.

Leave a Reply

Your email address will not be published.