KIZ in Wuhlheide: Rap voor academische kinderen

Het pad door het bos met KIZ-fans naar Wuhlheide in Oost-Berlijn luidt het motto van de avond in: hoe uitdagender, obscener en luider, hoe beter. De show begint stipt om 19.45 uur met het Frankfurtse rapduo Mehnersmoos, dat dit jaar met hun debuutalbum nummer negen in de albumcharts bereikte. De Schöneberg rapcrew BHZ blijft de menigte van bijna 17.000 fans opwarmen.

De verwachtingen zijn duidelijk: pure provocatie. KIZ stelde niet teleur toen ze een uur later in witte verpleegsterskleding het podium betreden en onder oorverdovend applaus en geschreeuw hun eerste nummer “VIP in Psychiatry” begonnen. Op de achtergrond verschijnt het opschrift “Gezinsinstelling Birkenhain”. Dit wordt direct gevolgd door “Rap über Hass” van het huidige album met dezelfde naam. Na een korte begroeting en dan de klassieker “Holiday for the brain”, bruist het publiek. Nico, Maxim en Tarek presteren zoals gewoonlijk krachtig. Het publiek doet mee met KIZ-gezangen.

Schrille zelfverheerlijking en applaus

Het decorontwerp is verrassend gereserveerd. Hier begint een reis van de psychiatrische inrichting Birkenhain in de late aankoop, de Rosi’s en een platenwinkel, naar een wapenwinkel. De moshpit komt pas echt op gang als het nummer “Unterfickt und mentaal gehandicapten” begint te spelen. Longus Mongus van BHZ steunt de drie rappers op het nummer “Niet eens zo slecht”. Keer op keer amuseert KIZ het publiek met schrille zelfverheerlijking en eist het applaus van de fans.

KIZ maakt muziek voor schoolgaande kinderen die willen ontsnappen aan hun saaie dagelijkse leven. Blanke mannen met sporttassen en pilotenzonnebrillen domineren hier in het publiek. Sommige fans vallen op met kleurrijke haar- en oortunnels, waarschijnlijk hun manier van rebelleren. KIZ lijkt de zenuw van Duitse humor in het algemeen te raken. En wie de kunst van het KIZ niet verstaat, begrijpt niet – dat lijkt de basisconsensus hier in het publiek – geen ironie. Na een onderbreking van meer dan zes jaar van KIZ, verhongert de menigte hier.

Voor het serieuzere, politieke nummer “Revolution” krijgt KIZ steun van rapper Kuba. Tarek herinnert met de regel “Dit is voor Oury Jalloh“, aan die zwarte die in een Duitse politiecel is verbrand. Een andere klassieker “Neuruppin” volgt samen met rapper Kuba. Het publiek rapt mee met de teksten. Wanneer “Walpurgis Night” klinkt, weten de fans niet te stoppen. Mehnersmoos mag Nico, Maxim en Tarek voor nog twee nummers op het podium ondersteunen.

Als KIZ vervolgens “Thank you Merkel” zingt, verschijnt er een roze keizerarend op de achtergrond. roept Maxim uit, zelfironisch: “Dit is klatergoudrap.” De avond wordt afgesloten met een eerbetoon aan het Berlijnse platenlabel Royal Bunker. Muzikaal sluit KIZ de show af met hun hit “Hurra die Welt geht unter”. Ze steunt Henning May voor de haak. Het publiek roept om een ​​toegift. Kort daarna klinkt het “kannibaallied”. Met “Ein Affe und ein Pferd” betreedt KIZ het podium fris en veranderd. Met “Kinderkram” licht de Wuhlheide op met de steun van de fans en nemen de drie Berlijnse rappers voor de avond afscheid van hun fans na een twee uur durende show.

Doordachte grensovergangen

De drie rappers Tarek Ebéné, Nico Seyfried en Maxim Drüner verkopen hun provocaties als maatschappijkritiek die alles mag. Sommige conservatieve journalisten vinden de Berlijnse muzikanten gevaarlijk, anderen omschrijven de muziek van de drie rappers als saaie boomer rap. KIZ vult de Wuhlheide twee avonden achter elkaar. Of ze nu een soort voorhoede vormen van progressieve rap – of dat ze eerder voorspelbare grensovergangen opleveren? Intelligentie en een zekere sympathie kunnen de drie kunstenaars niet worden ontzegd. Haar muzikale carrière lijkt goed doordacht. De bekroonde liveshows onderstrepen dit des te meer.

De Federale Dienst voor Media Schadelijk voor Jongeren omschrijft de teksten van het Berlijnse trio als maatschappijkritisch, met zelf-ironische elementen. Is ironische discriminatie gelijk te stellen aan maatschappijkritiek? Het bier vloeit hier in ieder geval in grote hoeveelheden. En als het publiek de soms discriminerende teksten als vanzelfsprekend rapt, sluipt er een ietwat griezelig gevoel in.

De kwestie van de grenzen van de provocatie kan die avond niet definitief worden beslist. Maar het lijkt alsof de KIZ-volgers een toevluchtsoord hebben gevonden in de muziek waar eindelijk alles mag. En ze kunnen nu trouw blijven aan hun ontwaakte zelfbeeld. Op een gegeven moment werkt het overschrijden van grenzen misschien niet meer voor de massa. Op deze avond lijkt ze echter te zijn opgestaan ​​voor het publiek. Wat overblijft is de verveling van alle voorspelbare provocaties.

Leave a Reply

Your email address will not be published.