Memorabel evenement: The Rolling Stones eindigen hun Europese tour in de Berlijnse Waldbühne

Keer terug naar het bosstadium
De Rolling Stones zijn gewoon onsterfelijk

The Rolling Stones sluiten hun Europese tournee af met een concert in de Berlijnse Waldbühne. Het is een memorabel evenement, niet alleen vanwege de locatie waar de show plaatsvindt. De fans omhelzen elkaar als de rock’n’roll-veteranen optreden.

Het is verbazingwekkend dat een paar bluesy gitaarriffs ooit als de belichaming van het kwaad konden worden beschouwd. Toen de Rolling Stones in 1965 een inmiddels legendarisch concert gaven in de Berlijnse Waldbühne, dat eindigde met fans die banken kapot sloegen, lantaarns omverwierpen en forensentreinen slopen, was hun reputatie als de “zwaarste band ter wereld” perfect. Tientallen mensen raakten gewond en gearresteerd, en honderdduizenden mensen raakten beschadigd. Het bospodium was jarenlang niet bruikbaar.

57 jaar later staan ​​de Stones weer op het podium in West-Berlijn (na nog twee concerten in 1982 en 2014). Ze lijken niet langer de belichaming van een of andere kwade kracht. Maar ze worden nog steeds uitbundig gevierd. Het concert in de Waldbühne is de afsluiting van hun Europese tournee ter gelegenheid van hun 60-jarig jubileum. En een les in wat de beroemdste rockband ter wereld tot op de dag van vandaag definieert.

“Tach, Berlijner”

Als je een van de sterke punten van Mick Jagger wilt benadrukken, is het zijn aanwezigheid op het podium. De 79-jarige lijkt niet meer alsof de duivel zelf zijn lichaam zou schudden. Maar hij loopt nog steeds met grote vitaliteit heen en weer op het podium, wiebelt met zijn uitgestrekte armen, cirkelt met zijn heupen, tikt met zijn voeten – en spreekt altijd zijn woord aan het publiek. “Tach, Berliner”, roept hij na de opener “Street Fighting Man” in het Duits. “Hoe is het met je?”

Later maakt hij grappen over de lange bouwperiode voor Berlin Airport BER en zegt: “Blij om te zien dat de luchthaven eindelijk klaar is”. Vanaf daar reed je weg met het 9-eurokaartje om een ​​curryworst te eten en de pepermuntlikeur “Berliner Luft” te drinken. “Na vijf schnaps was mijn Duits perfect.”

51a0e44af7ad02a19be9f020d0f980e2.jpg

De Waldbühne was natuurlijk helemaal uitverkocht bij het concert, waarmee ook wijlen Charlie Watts werd herdacht.

(Foto: IMAGO/Carsten Thesing)

“Het is goed om weer in Berlijn te zijn”, zegt gitarist Keith Richards, “want je weet nooit wat er gaat gebeuren.” Waarschijnlijk doelt hij op de oude Waldbühne-uitvoering. Wat de Stones toen waarschijnlijk niet onder de knie hadden (volgens geruchten zouden ze na een set van 20 minuten lusteloos zijn verdwenen), hebben ze nu geperfectioneerd. Entertainment, outfitwisselingen en andere spektakels evenals individuele interactie met de fans afhankelijk van de concertlocatie – alles wat een groot popconcert tot op de dag van vandaag tot een onvergelijkbaar evenement maakt.

Herinnering aan Charlie Watts

Natuurlijk is de muziek ook onvergelijkbaar. De formule is simpel: Keith Richards slaat zijn beknopte riffs, Ron Wood versiert de nummers met gitaarmelodieën. Mick Jagger zweeft boven alles uit met zijn kenmerkende zang, ondertussen wat ruiger en grommender, maar nog steeds indrukwekkend volumineus. De Stones presenteren hun liedjes, die al duizend keer zijn gespeeld, nog steeds met toewijding, de nummers lijken energiek, krachtig. Op deze tour was het onder meer: ​​”You Can’t Always Get What You Want”, “Paint It Black”, “Tumbling Dice”, “Out of Time” of “Honky Tonk Woman”.

Alleen oude drummer Charlie Watts, die vorig jaar overleed, is er niet meer. In het begin worden videosequenties van hem getoond. “We dragen deze show op aan Charlie”, zegt Jagger in het Duits.

Het publiek in het bospodium, dat grotendeels is uitgerust met stoelen, staat vanaf de eerste seconde op, juicht, omhelst elkaar. Tegenwoordig bevat deze muziek de herinneringen van meerdere generaties. De onvergelijkbare hoeveelheid tijdloze hits die de Stones in hun geschiedenis hebben verzameld, inspireert – zo lijkt het als we naar het publiek kijken – steeds weer jonge mensen.

rebellie tegen de tijd

Trefwoord jong: The Stones waren de rebellen tegen het establishment in 1965, de kwaadaardige versie van de Beatles. In de jaren zestig konden veel mensen zich hiermee identificeren. Het is vandaag anders.

Een jongere muziekluisteraar uit het publiek zegt voor het concert dat ze ook hier is omdat het een ongelooflijke prestatie is als mannen van boven de 70 nog zo’n show kunnen geven. Als je deze vrolijke, energieke goochelaars op het podium ziet, kan je het alleen maar beamen.

En onthoud: de Stones komen vandaag nog steeds in opstand – maar niet langer tegen de samenleving, maar tegen de tijd. Jagger en Co. lijken alsof ze uit het sterfelijke rijk zijn verwijderd. Hoe kon je anders zo bewegen op je 79e? En dat zou uiteindelijk de droom kunnen zijn die in 2022 op de Rolling Stones wordt geprojecteerd: die rockmuziek zal vereeuwigd worden.

(Dit artikel is voor het eerst gepubliceerd op donderdag 4 augustus 2022.)

Leave a Reply

Your email address will not be published.