Triatlon met Jan Frodeno: Berichten in de herfst van de carrière – Sport

Zo eindigde de werkdag van Jan Frodeno dit keer, op de Challenge triathlon in Roth, Frankenland: naast een afgelegen meestertimmermanswerkplaats, in de schaduw waarvan enkele oudere toeschouwers zich comfortabel maakten met isotone drankjes. Een van hen vond snel zijn weg naar Frodeno, maar de 40-jarige had aanvankelijk weinig tijd voor dergelijke verfrissingen.

Hij lag op zijn rug, zijn gezicht in zijn handen, zijn fysiotherapeut masseerde zijn pijnlijke achillespees, de manager en een paar andere toeschouwers stonden met een depressief gezicht erbij. De eerste analyse van de patiënt na het verwerken van de eerste tranen: “Helaas heb ik het verkloot.” In volwassen vertaling: ik heb betere dagen gehad in mijn sportieve leven.

Er is nauwelijks een triatleet die het toneel de afgelopen decennia heeft gevormd als Jan Frodeno. In 2008 werd hij Olympisch kampioen op de korte afstand, op een moment dat hij zijn optimalisatiemanie zo ver doordreef dat hij op een gegeven moment het gefluit tussen zijn ribben hoorde. Frodeno beleefde al snel zijn perfectionisme op de lange termijn, deze puzzel met duizenden stukjes die je nooit helemaal in elkaar steekt: hij zegevierde drie keer in de legendarische Hawaii-triatlon en hij heeft nog steeds de beste tijd ter wereld op de 3,8 kilometer zwemmen en 180 kilometer fietsen en 42,195 kilometer hardlopen (7:27:53 uur). Een atleet die al lang een merk is, met een eigen lijn van sportartikelen, espressomelanges en een team zo groot als een klein, middelgroot bedrijf.

Maar niets van dat alles beschermt je tegen de vraag die uiteindelijk de grootmeesters inhaalt: wat als het hoofd wil, maar het lichaam doet het gewoon niet meer?

Het wordt krap met het streven om mee te doen met de jongens in Hawaii

In het voorjaar liep Frodeno een gedeeltelijke scheur in zijn achillespees op, hij verloor drie maanden en commerciële hardlooptraining was tot het einde nauwelijks mogelijk. Hij sloeg het Wereldkampioenschap van het merk Ironman over, dat in mei was verplaatst van Hawaii naar Utah vanwege de pandemie – hij wilde in de herfst weer in topvorm zijn in Kona als daar regelmatig de langeafstandsrace zou plaatsvinden . Roth, waar hij in 2016 sneller was dan wie dan ook op de lange termijn (7:35:39), wilde hij meenemen. Ook al wist Frodeno van zijn fragiele loopvorm: “Het is een heel vreemde situatie”, zei hij voor de wedstrijd, “ik moet gewoon mijn perfectionisme opzij zetten.”

Het probleem werd zondag duidelijk: Frodeno’s competitieve geest en half perfectionisme gaan maar in beperkte mate samen. Twee weken voor Roth had hij in de nieuwe carbonschoenen getest of de pees klaar was om te racen, ondanks het slechte weer – en hij blesseerde zichzelf prompt opnieuw. Een volwaardige triatlon was nu ondenkbaar; het hielp niet dat Frodeno zondag het snelst zwom en beter dan ooit op zijn fiets reed.

Er zijn goede en slechte dagen voor peesaandoeningen, en op zondag, gaf Frodeno toe, had hij een slechte. “Het is zo’n brutaal heen en weer in het hoofd”, zei hij met een betraande stem door de BR-microfoon. Hij moest zich voorlopig vastklampen aan zaken van hoger niveau: bijvoorbeeld dat de toeschouwers op de Solarer Berg voor het eerst sinds Corona weer volledig werden toegelaten en het gebruikelijke lawaai deden ontstaan ​​dat de Tour de France waardig is. Misschien, zei Frodeno, was dat een teken “dat de moeilijkste fase van de pandemie achter ons ligt”.

De rest van het script is zondag geschreven door de anderen, vooral Magnus Ditlev: een 24-jarige Deen die op zijn tweede lange afstand zo berekend presteerde dat hij er tien jaar ouder uitzag. Hij pakte zelfs bijna het parcoursrecord van Frodeno, in 7:35:48 – een fantastische tijd, zelfs als je bedenkt dat de atleten zondag vanwege de warme temperaturen zonder gestroomlijnde wetsuits zwommen. Patrick Lange, de tweevoudig kampioen van Hawaï, moest zichzelf troosten met een 7:44:52 en tweede plaats, vier maanden na een val- en schouderoperatie.

Anne Haug zorgde ervoor dat het genoeg was voor een Duitse overwinning (8:22:42), ondanks een zwakkere zwemprestatie en nadat ze tijdens het fietsen door een bij was gestoken. (“Ik hield mezelf voor dat ik niet allergisch was. Dat hielp.”) Haug was onlangs derde geworden in Utah; Op Kona, waar ze in 2019 zegevierde, ligt de stresstest van het jaar net voor haar: met landgenote Laura Philipp, die onlangs in Hamburg won om 8:18:20 uur.

Triatlon met Jan Frodeno: Op koers voor de overwinning: Anne Haug voor de toeschouwers in Roth, die dit jaar opnieuw zonder beperkingen werden toegelaten.

Op koers voor de overwinning: Anne Haug voor de toeschouwers in Roth, die dit jaar opnieuw onbeperkt werden toegelaten.

(Foto: Oliver Gold/Sportfoto Zink/Imago)

En Frodeno? Het wordt krap met het streven om in Hawaii met de jongens mee te doen aan de grappen, in ieder geval in oktober. En vooral met Kristian Blummenfelt, die de hoofdprijzen zo routinematig wegruimt dat zelfs waarnemers die gewend zijn om records vast te leggen sprakeloos zijn: Olympische overwinning in Tokio, Wereldkampioenschappen in Utah, een langeafstandsproject met pacemakers in een onwerkelijke 6:44 :25 uur. Grote mond, veel erachter, zo tikt de Noor – een eigenschap die Frodeno leuk vindt, ook al is hij er ver van verwijderd. Hij gaat maandag eerst naar de orthopeed, zei hij, “zien dat het op de lange termijn goed komt”. Voordat hij eraan toevoegde, meer strijdlustig: “Ik ben in de herfst van mijn carrière, maar zeker niet in de winter.”

Leave a Reply

Your email address will not be published.