Vip Vip, Hoera!: Mogen Nepo-baby’s zeuren over hun leven?

Lily-Rose Depp en Lilly Krug staan ​​in de schijnwerpers. Wanneer de nakomelingen van beroemde ouders in hun voetsporen treden, kijken we met arendsogen toe. Over de zogenaamde “Nepo baby’s”, vitamine B en de vraag: hoe belangrijk is talent (nog)?

Duitsland heeft het over ‘badjassen’, in China gaan mensen duizenden keren de straat op vanwege het strenge coronabeleid en op Twitter hebben gebruikers die nog niet naar Mastodon zijn gemigreerd vanwege Elon Musk het over mensen die ‘niet alle kopjes in de kast”. Kortom: ook tussen de jaren door, waarin het op zijn minst wat meer bezinning zou moeten hebben, zijn er onderwerpen die mensen direct enthousiast maken.

Daarom, beste lezers, wil ik het vandaag met jullie hebben over een onderwerp dat bijzonder polariserend is: “Nepo-baby’s”. De Berliner zou nu waarschijnlijk vragen: “What’n ditte?” Veel mensen zijn meer bekend met het onderwerp onder de term vriendjespolitiek. “Nepo baby” is een discrediterende omschrijving voor kinderen van beroemde mensen. Vaak aangeduid als snotapen die “geboren zijn met een gouden lepel in hun mond”. Ze leven vaak in luxe en hebben begrijpelijkerwijs automatisch vereenvoudigde toegang tot de showindustrie. Ze krijgen filmrollen in handen omdat mama of papa acteurs zijn en – zoals vaak wordt beweerd – zonder enig talent in de voetsporen treden van hun beroemde ouders.

Het doet het onderwerp, waar momenteel veel discussie over is, zeker geen recht aan als de kritiek wordt uitgesplitst naar de afgunstfactor, in de trant van: “Je bent gewoon jaloers dat je niet de dochter van Veronica Ferres bent en niet op de bekende ‘Wedden dat…?’ bank naast John Malkovich!”

“Je hebt geen idee hoeveel het kost om te vechten”

Vooroordelen borrelen snel op en ik wil hier geen standpunt innemen voor “Nepo-baby’s”, maar een verandering van perspectief is goed voor elk debat. Ruwweg vereenvoudigd voorbeeld: Lily-Rose Depp, dochter van acteur Johnny Depp en de Franse zangeres Vanessa Paradis sierde onlangs de cover van een bekend modeblad. Ze droeg waanzinnig dure kleding, maar werd weggelaten in een interview omdat ze altijd wordt gezien als “de dochter van” en toch werkt ze zo “hard” voor haar succes.

Het valt natuurlijk niet te ontkennen dat de nakomelingen van beroemde mensen door hen worden overschaduwd. Ze worden altijd vergeleken, vooral als ze in de voetsporen van hun ouders treden. Zo moest Sarah Biasini, dochter van acteerlegende Romy Schneider, die in 1982 overleed, vaak te horen krijgen dat haar moeder “veel aardiger” was dan zij.

Het feit dat de dochter van Johnny Depp klaagde over haar lijden in een interview veroorzaakte een storm op internet. Vittoria Ceretti, een model dat, zoals ze zelf zegt, jarenlang hard heeft moeten werken voor haar succes, vloog letterlijk van de hoedrand bij Depp’s klaagzang. Lily-Rose zou nooit begrijpen wat het betekent om bijvoorbeeld geen retourticket te kunnen betalen. Zelfs als ze geen succes had, hoefde ze zich geen zorgen te maken en kon ze genieten van het leven op papa’s bank in Malibu. Zoals haar recensent schreef: “Je hebt geen idee hoe moeilijk het is om ervoor te zorgen dat mensen je respecteren. HET DUURT JAREN. Je krijgt het vanaf de eerste dag gratis.”

Ben je jaloers op scherts of terechte kritiek?

Voor sommigen is het zogenaamde Nepo-Baby-debat misschien een storm in een theekopje, een geklets van afgunst, kunstmatig opgepompte opgetogenheid, maar voor anderen is het terechte kritiek die veel te lang veel te zacht is geweest. De volgende vraag is in dit verband interessant: Moeten kinderen van beroemde ouders harder of minder werken voor erkenning?

Sofia Coppola, dochter van Francis Ford Coppola, kreeg bijvoorbeeld zoveel kritiek en kwaadaardigheid voor haar rol in “The Godfather III” dat ze haar acteercarrière opgaf. Tegenwoordig is ze zeer succesvol als regisseur. De dochters van Til Schweiger, die vaak rollen in zijn films bekleden, worden door veel filmrecensenten als volkomen talentloos beschouwd. En Leni Klum zou veel te klein zijn voor een model en krijgt alleen alle geweldige fotoshoots omdat ze de dochter is van “Germany’s next top model” moeder Heidi.

Dit alles is natuurlijk ook te danken aan roddels en een bepaald voyeurisme waar de jonge beroemdheid een heel speciale interesse in heeft. En natuurlijk worden de roddels op de vloer soms kwaadaardig. Zelfs als kinderen zelfs de namen van hun beroemde ouders weggooien om het “alleen” te maken.

Liza Minnelli, Nederigheid en voorrecht

Maar het wordt gênant als de nakomelingen worden gesponsord door grote merken en bedrijven alleen maar omdat ze “de dochters of de zonen zijn van”, ongeacht of ze getalenteerd zijn of niet. Maar het is ook vergelijkbaar wanneer regisseurs hun rol ineens niet meer casten met acteurs maar met influencers omdat ze vanuit hun bereik hopen op meer commercieel succes en amateurtheater met instemming accepteren.

Het Nepo-debat biedt alle ruimte voor filosoferen. Want strikt genomen zijn acteergrootheden als Liza Minnelli, Michael Douglas of Isabella Rossellini “Nepo-Babies”. Ondanks alle kritiek mag men nooit vergeten: niemand kan iets doen voor het gezin waarin hij geboren is. Sommigen zijn “geprivilegieerd”, anderen moeten twee of drie keer werken en toch blijven deuren vaak gesloten.

Het lijkt ook mede aan de tijdsgeest te liggen dat talent en kwaliteit niet meer per se prevaleren, maar goede relaties, geld en vitamine B. Nederigheid is goed en dingen zijn niet vanzelfsprekend. Het is echter te kort om kritiek af te doen als een debat over afgunst. Mogen “Nepo-baby’s” zeuren over hun zogenaamd “moeilijke leven”? Wat is jouw mening hierover?

Leave a Reply

Your email address will not be published.