Waar is de hele vrouw eigenlijk gebleven? – DE AS VAN HET GOED. ACHGUT.COM

Tv-films met aardse, krachtige brom à la Christine Neubauer brachten ooit droombeoordelingen op, gidsen over het onderwerp ‘volle vrouwen’ waren bestsellers. Maar nu is de mollige heterovrouw afgelast op de ontwaakte TV Duitsland.

Toen de alleenstaande vrouwen zich eindelijk bij me voegden, was ik een beetje in de war. Ik moest even wachten op de actrice omdat er opnamen werden gemaakt voor een nieuwe aflevering van de ARD-serie “De plattelandsdokter” aangetrokken. Ik had de tijd doorgebracht met Grüner Veltliner. We zaten in een achterkamertje van de “Kirchenwirt” in het Oostenrijkse ansichtkaartdorp Großraming. Terwijl het buiten donker werd, vertelde hij me Christine Neubauer, toen 43, over de geneugten van haar werk. Wat ze daarbij had geleerd! Zoenen zonder de tong te gebruiken, maar op zo’n manier dat de achterkant van het hoofd een beetje ronddraait als een echte tongzoen. Bomen vellen, tractoren besturen, koeien hoeden, hout hakken, en, en, en. Soms bootste ze een gestresste alleenstaande ouder na, soms de vrouw van een terugkeerder uit de oorlog, soms de legendarische “Geierwally” uit de roman Wilhelmina von Hillern.

Tussendoor waren er nog data voor “bergfilms” of “oogstfilms”, zoals Neubauer ze noemde. Elke vorm van moderne thuisland-weetjes waar de inhoud er niet toe deed. Alleen op het feit dat de uitpuilende lichamelijkheid van de nieuwe bouwers zo vaak mogelijk in beeld kwam. Oh man! Ze had meters hout voor en achter de hut. Die ze trots presenteerde, graag in een bezwete dirndl. Het zag er nooit goedkoop of zelfs pornoachtig uit, altijd slechts de vage belofte van solide schuurseks. Elke vrouw kon haar man zonder zorgen naar Neubauer laten kijken. Dat was het voorgerecht van de televisie. Daarna aten we – misschien – thuis.

Niet voor altijd wenselijk

Voor de rol van een cruise begeleider in de serie “Onder witte zeilen” een uniform zat zo strak om haar lichaam dat er constant knopen dreigden los te komen. Dat was rond 2004. Vanaf dat jaar ging ze, al een bezige bij, over de rooie: de ene film na de andere! Ze vloog door de wereld, leefde uit koffers. Voor de bergfilms pendelde ze constant tussen de Alpen en haar geboorteplaats München, waar haar familie woonde. Allerlei gidsen over de volledig vrouwelijk dieetdood gaan volledig vrouwelijke gymnastiek of de volledig vrouwelijke keuken moest worden gepresenteerd en gepromoot door de wulpse brunette, zo niet door haarzelf geschreven, natuurlijk in perfecte volledig vrouwelijke jurk.

Naar mijn mening heeft de slimme Christine, die zelf zeer beperkt is als actrice, maar die ook in staat is tot geweldige prestaties onder de hoede van goede regisseurs (Geierwally!), een realistisch schema voor zichzelf gemaakt. Ze zou er niet eeuwig begeerlijk uitzien, dat was duidelijk. Tot het einde van de fysieke topvorm moest hooi goed in de hooiberg worden gebracht. De metamorfose van hete filmvrouwen tot karaktervolle filmdames lukt niet zo vaak; Senta Berger weerspiegelt de regel niet.

Behoort de volle vrouw tot de volle man?

Vandaag geloof ik dat de Neubauer onbewust een neus had. Een vermoeden misschien dat de leeftijd van de volle vrouw uiteindelijk tot het verleden zou behoren – niet alleen voor haar, maar ook voor het genre zelf. En zo is het gebeurd. Wanneer de naam Neubauer tegenwoordig wordt genoemd, denkt men niet meer aan een “Mooie vrouw uit de Alm‘, maar aan een eindtijdprediker die idealiter de Sack & Ashes-generatie vertegenwoordigt. Kan iemand zich voorstellen dat een vrouw tegenwoordig een boek leest dat heet “Volledig vrouwelijke schoonheid. Mijn weg naar een aantrekkelijk charisma“ kunnen presenteren zonder dat de bijbehorende boekhandel wordt bestormd door schreeuwende queers?

Hele vrouw, dat is de gemeenste bodyshaming. Simpelweg door de niet-volle vrouw te vernederen door haar bestaan. Meer onder het modewoord lookismus. Zelfs de inhoudelijke vrouw is voor sommigen een belediging, waar alleen een geluiddichte veilige ruimte bescherming biedt. vrouw! Er is een onvermijdelijke hint van geslachtsgemeenschap. Namelijk van de stinkende normale GV met één Jongenmogelijk met één volle man zoals Sascha Hehn. Met andere woorden, seks van de meest monotone, ongediversifieerde soort cis, mogelijk met achterhaalde in-out rituelen. Hebben we dit ad misselijkheid niet al geoefend? Mag dat vandaag de dag nog, als regenboogvlaggen vrolijk voor de Duitse gemeentehuizen wapperen?

De afdaling van een woord

Excursus: Het woord vrouw komt uit het Oudhoogduits (wîb) en ervoer een “verslechtering van de betekenis”, zoals taalkundigen beweren te hebben vastgesteld. Van de oorspronkelijk neutrale aanduiding van een vrouwelijke persoon of echtgenote, ontaardde het in minachtende termen (oude wasvrouw, domme vrouw, vrouwendingen). Ook kwaad: ‘Het zelfstandig naamwoord’vrouwelijkheid‘ dient als een antoniem voor ‘mannelijkheid‘ om het sociale te beschrijven geslacht gewoonte in mensen.” (Wikipedia). Kortom, waar het woord vrouw zegt, is uiterste voorzichtigheid geboden. Daar schuilt ze oude kwaadaardige drug heteronormativiteit.

Natuurlijk zijn er andere standpunten. Van de Mambo, die de toen 21-jarige Brigitte Bardot neerzette in een film met de Duitse titel “Und immer lures the woman”, is een van de (excuseer me) hotste producties van cinematografie voor diehards. En de onvergetelijk krankzinnige regels van Francois Villon, voorgedragen door Klaus Kinski “Ik schreeuwde mijn longen rauw om je blanke lichaam, jij vrouw”, werden goed ontvangen. Dergelijke voorkeuren zijn natuurlijk gebaseerd op de illusie dat die er zijn slechts twee geslachten en niet 60. Om nog maar te zwijgen van het feit dat een “witte” body helemaal niet werkt omdat het alle PoC-body’s uitsluit.

De gouden eeuw van volle vrouwen

Wat de volle vrouw betreft, de ronde vorm van de vrouw als het ware, beleefde die zijn bloeitijd in de bioscoop van de jaren vijftig en zestig. Alleen heette het toen anders. Wonderkinderen als Jane Mansfield, Jane Russell, Anita Ekberg, Silvana Mangano, Gina Lollobrigida of Sophia Loren werden destijds als seksbommen bestempeld, misschien ironisch genoeg vanwege de Koude Oorlog en de angst voor atoombommen. Duitsland had nauwelijks zulke zoemende geluiden, zoals ze werden genoemd toen ik jong was. Die Knef was dat niet, Romy Schneider zeker niet. In het beste geval kon de eerder genoemde Senta Berger gelijke tred houden in de zwaargewichtklasse – die van haar is onvergetelijk half gesluierde poses in de westelijke “Major Dundee”.

Op een gegeven moment leek het erop dat de volle vrouw uit de mode raakte en etherische, elegante figuren als Audrey Hepburn namen de scepter over. Tegelijkertijd waren er natuurlijk altijd vrouwen met veel sexappeal in de video-industrie. Maar een Bardot of een Jane Fonda, vaak bombshells genoemd, waren niet echt bombshells. Zelfs Raquel Welch of Ursula Andress waren niet echt bommen, gewoon goedgebouwde vrouwen oftewel wijven.

Een uitlopend model van gisteren

En hier? Geen volle vrouw, waar dan ook? Alleen Veronica Ferres zou in aanmerking komen, die zich op indrukwekkende wijze naar achteren positioneerde met haar optreden als de aardappellezer in Helmut Dietl’s “Stonk!”. Maar dat is alweer een tijdje geleden. En ja, moderator Barbara Schöneberger wordt soms als een volle vrouw behandeld. Hier kan sprake zijn van een misverstand. De goed gevoede eye-roller en steenbolk straalt zeker aanstekelijke vrolijkheid uit voor een gewillig publiek. Ze komt soms zelfs heel grappig over. Maar is dit Ulknudel? sexy? De volle vrouw moet sexy zijn, vol alleen is niet genoeg. Sexy op een ouderwetse manier, wat aangeeft dat twee conventionele geslachten genoeg kunnen zijn voor geoefende erotiek. Wat volgens mij ook de reden is waarom het type in de media zo goed als afgedaan wordt.

Mediaprofessionals houden ervan om op de golven van gewekt gebabbel te surfen. Als het zover is, zouden er geen mooie vrouwen moeten zijn die barsten van vrouwelijkheid, die geluk, gezondheid en succes uitstralen en die de boon niet de indruk wekken dat oude blanke mannen hen voortdurend van zelfrealisatie beletten. Zulke ontkenners van de dagelijkse realiteit van onderdrukking en intimidatie zijn een klap in het gezicht van elke #metoo-aanhanger. En iedereen die ook handleidingen publiceert over hoe te slagen in het vergroten van hun eigen aantrekkelijkheid (!) wordt nu als een vrouwenhater beschouwd. Welk einde dan ook.

Wil je een vrouw zijn of niet

Televisie, en zeker niet alleen televisie die wordt gefinancierd uit verplichte bijdragen, richt zich nu steeds meer op diversiteit. En ga er voorlopig mee zwemmen. de ZDF-Serie „Charlie worden“ over een jong wezen dat niet goed weet of het een man of een vrouw wil zijn, onlangs geflopt met een knal. En een za1serie over het dode paard Sterke vrouw”. al geannuleerd na de tweede aflevering. De freak- en lamentatieformaten falen – althans in tv-entertainment – ​​nog steeds als het gaat om stemmen via afstandsbediening.

Christine Neubauer, ooit geabonneerd op sterke vrouwen en nu 60, was na haar volledige vrouwenfase overgestapt op andere tracks, af en toe belichaamd nieuw” target=”_blank” >https://www.derstandard.de/story/2000078027759/vom-vollweib-zum-urviechchristine-neubauer-in-muenchen-grill”>nieuw karakters. Eerlijk gezegd heb ik deze films niet meer gezien. In mijn herinnering moet ze verder leven als een volle vrouw. Ik herinner me nog wat ze me vertelde tegen het einde van de… streng-Interviews gezegd. Ze vroeg, wat is precies een volle vrouw? Wat zou een halve of kwart vrouw zijn?

Ze was in haar element:

“Gezond is meer een mentaal iets. Of je nu graag vrouw bent of niet. Dit heeft minder te maken met fysiek volume. Niet alles wat uit de hand loopt is een volle vrouw.”

Er zijn zinnen die in steen gehouwen zouden moeten worden.

Leave a Reply

Your email address will not be published.